FANDOM


Stub-icon.png Ta strona to zalążek artykułu. Jeśli możesz, rozbuduj go.
Makrauchenie
Makrauchenie
Makrauchenie
Imię: Nieznane
Gatunek: Makrauchenie
Głos polski: Nieznany
Głos oryginalny: Nieznany
Debiut: Epoka lodowcowa
Występowanie w pozostałych filmach: Epoka lodowcowa 2: Odwilż

Epoka lodowcowa 3: Era dinozaurów

Epoka lodowcowa 4: Wędrówka kontynentów


Makrauchenia Edytuj

Makrauchenia[1] (łac. Macrauchenia – nazwa oznacza długą szyję), wielbłądozwierz[1] – wymarły trójpalczasty ssak o długich kończynach i szyi zaliczany do rzędu litopternów. Najstarsze skamieniałości datuje się na 7 milionów lat, natomiast najmłodsze (M. patagonica) zniknęły z zapisu kopalnego w późnym plejstocenie, około 10 tysięcy lat temu. Gatunek ten jest najlepiej poznanym przedstawicielem swej rodziny Macraucheniidae, jedynie dzięki pozostałościom w Ameryce Południowej, przede wszystkim w formacji Lujan (Argentyna). Okaz tego gatunku odkrył już Karol Darwin podczas swej podróży na statkuHMS Beagle. Prawdopodobnie za życia zwierzę przypominało pozbawionego garbu wielbłąda wyposażonego w krótką trąbę (pomimo tego ani trąbowce, ani też wielbłądowate nie należą do najbliższych krewnych makrauchenii).

Historia naturalna Edytuj

Makrauchenia w zapisie kopalnym pojawiła się w późnym miocenie, około 7 milionów lat temu w Ameryce Południowej. Być może powstała ona z takich form jak Theosodon czy Promacrauchenia. Notoungulaty i litopterny były dwoma starymi grupami ungulatów, które pojawiły się tylko w Ameryce Południowej. Wiele z tych gatunków wymarło w czasie wielkiej wymiany po połączeniu obu Ameryk i pojawieniu się Przesmyku Panamskiego, kiedy to konkurencję z nimi rozpoczęły ssaki, w tym także kopytne, z Ameryki Północnej. Nielicznymi, które przetrwały, były m.in. właśnie makrauchenia, a poza nią takżeWindhausenia czy też takie ungulaty jak Toxodon oraz Mixotoxodon. Ostatnie kopytne pochodzące z Ameryki Połudiowej zakończyły swój byt wraz z końcem plejstocenu, podobnie jak wiele przedstawicieli fauny północnoamerykańskiej (mamuty,konie, wielbłądy, tygrysy szablozębne i naziemne leniwce). Być może rodzaj Macrauchenia był ostatnim w swojej grupie i jego wymarcie oznaczało wygaśnięcie linii.

Budowa i środowisko Edytuj

Macrauchenia patagonica

Najbardziej nietypową cechą tego zwierzęcia było położenie nozdrzy – otwierały się one, inaczej niż u większości ssaków, na szczycie głowy. Powstała więc teoria głosząca, że makrauchenia dzięki nim oddychała, będąc resztą ciała zanurzona w wodzie, a wystawiając z niej jedynie czubek głowy. Późniejsze badania odrzuciły tę teorię.

Pewne badania fizjologii zwierzęcia wskazują też, że posiadała ona niezwykle dużą sprawność ruchową, mogła np. bez problemu zmieniać kierunek w trakcie biegu (dzisiejsze gazele, aby tego dokonać, muszą zmienić rytm biegu), dlatego też przypuszcza się, że makrauchenia zamieszkiwała środowisko przypominające dzisiejsze afrykańskie sawanny. Prawdopodobnie była także śniado umaszczona, co zapewniało lepszy kamuflaż wśród wysuszonych traw.

Ssak ten miał 44 zęby. Makrauchenia była roślinożerna – jej pożywieniem były zapewne głównie liście i trawy. Naukowcy podejrzewają, że zrywała je ona swą trąbą. Są także zdania, że prowadziła życie stadne, jak dzisiejszeantylopy czy zebry, co zwiększało szanse na przeżycie spotkania z drapieżnikiem.

Drapieżniki Edytuj

Gdy makrauchenia pojawiła się na południowoamerykańskich równinach, pierwszymi polującymi na nią drapieżnikami były prawdopodobnie olbrzymie ptaki, takie jakAndalgalornis, a także torbacze – Thylacosmilus (przypominający koty szablozębne) czy Borhyaena. W późnym pliocenie (lub na początku plejstocenu) obie Ameryki połączyły się, a rodzimi drapieżcy zastąpieni zostali przez jeszcze groźniejszych zabójców z północy. Były to chociażby przetrwałe do dziś pumy, jaguary, a także wymarłe szablozębne koty, takie jak Smilodon.

Niewyposażona przez naturę w oręż obronny makrauchenia najwyraźniej musiała ratować się ucieczką, w ostatecznosci zaś, kiedy drapieżnik był już tuż za nią, mogła kopać go swymi silnymi kończynami, jak czynią to dzisiejsze wielbłądowate.

Odkrycie Edytuj

Rodzaj ten został odkryty na początku XIX wieku w Patagonii (Argentyna) przez Karola Darwina podczas jego podróży na do Ameryki. Zidentyfikował on ją niewłaściwie jako wielką lamę. Od tamtego czasu znaleziono wiele więcej skamieniałości makrauchenii, głównie w Patagonii, ale także w Boliwii i Wenezueli.

Ad blocker interference detected!


Wikia is a free-to-use site that makes money from advertising. We have a modified experience for viewers using ad blockers

Wikia is not accessible if you’ve made further modifications. Remove the custom ad blocker rule(s) and the page will load as expected.